Хавар ирэхэд өвөл дуусна.
Намар ирэхэд зун буцна.
Харин зуныг хавар, намар хоёрын дунд орших богинохон мөч гэж харж болно.
Заримдаа хүний амьдрал ч бас яг ийм байдаг.
Өнгөрсөн ба ирээдүйн дунд.
Хуучин ба шинэ үеийн дунд.
Өөрийн хүсэл ба бусдын хүлээлтийн дунд.
Хүн өөрийгөө хамгийн их алддаг үе бол амьдралын ийм завсрын мөчүүд.
Өчигдрийн бодол нь өнөөдрийн ертөнцөд тохирохоо болино.
Маргаашийн өөрчлөлт нь өнөөдрийн итгэлийг эргэлзүүлнэ.
Тэр үед хүн хаана зогсохоо мэдэхгүй болдог.
Хавар намар нь зунаа хавчина гэдэг шиг амьдралын хоёр талын хүч хүнийг дунд нь шахах үе бий.
Нэг талд нь өнгөрсөн.
Өвлөж ирсэн үнэт зүйл.
Гэр бүл.
Ёс заншил.
Туулсан зам.
Нөгөө талд нь ирээдүй.
Шинэ технологи.
Шинэ боломж.
Шинэ үзэл бодол.
Харин хүн өөрөө энэ хоёрын дунд зогсоно.
Өнгөрснөө алдахыг хүсэхгүй.
Ирээдүйгээс хоцрохыг хүсэхгүй.
Гэхдээ хамгийн чухал зүйл бол аль нэгийг нь сонгох биш.
Хоёрыг холбож сурах.
Учир нь мод үндэсгүй бол ургаж чаддаггүй.
Гэхдээ зөвхөн үндэстэй байгаад тэнгэр өөд тэмүүлж чаддаггүй.
Хүн ч мөн адил.
Өнгөрсөн түүх, туршлага нь үндэс.
Харин шинэчлэл, суралцах чадвар нь мөчир.
Өнөөдрийн дэлхий хүнийг байнга өөрчлөгдөхийг шаардаж байна.
Хурдан сур.
Хурдан дасан зохиц.
Хурдан амжилтад хүр.
Гэхдээ энэ бүх хурдны дунд нэг асуулт үлддэг.
"Би өөрчлөгдөж байхдаа өөрийгөө алдаж байна уу?"
Учир нь хүн бүхнийг дагаж өөрчлөгдвөл өөрийн гэсэн дүр төрхөө алдаж болно.
Харин огт өөрчлөгдөхгүй бол цаг үеэсээ хоцорно.
Жинхэнэ ухаан гэдэг нь өнгөрснөө үгүйсгэхгүйгээр ирээдүйг хүлээж авах чадвар юм.
Амьдрал үргэлж зуны дулаан шиг байдаггүй.
Зарим үед хаврын эргэлзээ ирнэ.
Зарим үед намрын хагацал ирнэ.
Гэхдээ хүн тэр бүхний дунд өөрийнхөө дотоод тэнцвэрийг хадгалж чадвал хамгийн хүчтэй байдаг.
Учир нь улирал өөрчлөгддөг.
Харин хүн өөрийнхөө үнэт зүйл, хүн чанараа авч үлдэж чадвал ямар ч цаг үед амьдарч чадна.
Хавар намар нь зунаа хавчдаг.
Харин ухаалаг хүн өөрийгөө цаг үеийн дунд алдахгүй авч явдаг.
Сэтгэгдэл (0)
Одоогоор сэтгэгдэл байхгүй байна. Эхний сэтгэгдэлээ үлдээнэ үү!